Een tijdje terug kocht ik via Marktplaats een van de oerversies van de 2200 van Roco: artikelnummer 4155A (de kenners weten wat ik bedoel)
Deze versie van de 2200 locomotief heeft geen zwaailichten, geen sluitseinen (aan beide kanten niet) en staat bekend om z'n citroengele (in mijn ogen meer limoengroen) jasje.
Naast deze 'tekortkomingen' (er is namelijk wel wat aan te doen) staat het model bekend om z'n lawaaiproductie: de motor heeft geen cardanas-koppelingen, maar 2 metalen veren, die de overbrenging vormen. Ik ben er niet achter of de veren echt de bron zijn van het lawaai, maar voorlopig neem ik genoegen met de aandrijving.
Om ervaring op te doen met het overschilderen van 'nieuwe' modellen, of beter gezegd, de vrees die ik heb om de luchtkwast of spuitbus ter hand te nemen bij modellen die van zichzelf strak in de lak zitten, heb ik deze lok gekocht: mocht het heel erg misgaan dan heb ik geen dure loc verprutst.
Een overzichtje wat deze loc te verduren gaat krijgen:
- De demper in de juiste kleur spuiten
- Het limoengroen verwijderen en vervangen door echt geel (overspuiten dus)
- Op het dak van de cabine de 2 luiken verwijderen en vervangen door 1 groot 'luik' (ik weet eigenlijk niet wat het is)
- De 3de frontseinen aanpassen: deze zijn te groot in vergelijking met de werkelijkheid
- De sluitseinen openboren: ze zijn vanuit de fabriek wel meegegoten, maar bezitten geen gaten en lichtgeleiders
- De verlichting vervangen door LED's.
- Zwaailampen aanbrengen: deze moet het model nu ontberen, maar staan, vind ik, wel zo leuk.
- Het model digitaliseren
De betreffende demper is vanuit de fabriek in hetzelfde grijs gespoten als de huif van de loc: dat is foutief, want de demper hoort aluminiumkleurig te zijn. (Leuk detail: het dak van de cabine is in de kleur van de demper gespoten)
Met een Tamiya spuitbusje 'Silver Leaf' (TS-30) is dat zo opgelost, door gewoon over de aanwezige laag verf te gaan.
Het deel van de kap dat de cabine voorstelt is gemakkelijk te verwijderen door de gehele huif van de lok te verwijderen, en daarna het cabinegedeelte los te klikken.
Ik had dit keer geen zin in lange poets-sessies met alcohol en een doekje. In plaats daarvan heb ik een flesje alcohol leeggegoten in een glazen schaaltje, en het model daarin te weken gelegd. De Roco verf bleek geen partij voor de alcohol: al na een half uur begon de verf spontaan los te laten, en liet in hele plakken los van de cabine. Hiernaast de rotzooi die er van overbleef.
Nee, ik ga dit keer voor Motip primer: een primer waar ik al veel over gelezen heb, maar die ik nog nooit uitgeprobeerd heb.
Bij een automaterialenzaak bleek het betreffende merk verkrijgbaar, en bleek het ook nog eens veel goedkoper dan een bus Dupli-color primer.
Voordat het geheel echter in de primer gezet ging worden was het tijd om de eerste zwaailichtsteun te maken. Van wat styreen heb ik iets gemaakt dat ongeveer het voorbeeld benadert: of het allemaal klopt boeit me niet zoveel.
Op het dak heb ik daarnaast, na het wegsnijden van de originele 2 luiken, met een strip styreen 1 'luik' teruggeplaatst, zoals het voorbeeld dat ook heeft.
Dat heb ik toen met Plastic Weld van Plastruct vastgelijmd, maar dat liet even later zonder enige moeite los: of dat door het alcoholbadje kwam weet ik niet, maar het zou me niets verbazen.
De zwaailichtsteunen heb ik met Contacta van Revell vastgelijmd: dat zat goed vast, maar de cabine vervolgens uit je handen laten vallen, waarbij natuurlijk precies de zwaailichtsteun afbreekt, is niet bevordelijk voor het bouwplezier.
Die val deed me wel realiseren dat de steun te kwetsbaar gemonteerd is: alleen lijmen is niet zo'n goed idee. Het plan is nu om een kleine sleuf te maken en het plaatje styreen in de sleuf vast te lijmen. Zomaar afbreken is er dan niet meer bij.
Naast deze werkzaamheden moest ook het derde frontsein aangepast worden: dat is veel te groot in vergelijking met het echte voorbeeld. Door de hele lamp weg te snijden en de oneffenheden bij te werken, en daarna in het ontstane gat een stukje styreenbuis te lijmen, dat daarna uitgeboord werd, werd een heel toonbaar kleiner derde frontsein gemaakt.
Hierna was het tijd het glaswerk en de lichtgeleiders te verwijderen: erg leuk, die waren namelijk zeer stevig vastgelijmd.
Na al deze werkjes was het tijd voor de spuitbus met primer. Deze primer van Motip werkt erg prettig: de spuitkracht is weliswaar wat hoger dan ik gewend ben, maar de hechting is prima, en ook de spuitnevel is in mijn beleving wat minder: het is wel opletten, want je spuit al snel te veel. Hiernaast het resultaat: om het werkstuk goed vast te kunnen houden en toch te kunnen draaien heb ik het via dubbelzijdig plakband op een stukje rondhout geplakt.
Dus wederom in een badje alcohol: ik wist dat dit lang niet zo makkelijk ging worden als de Roco-verf, en heeft me dan ook veel langer weken gekost: een maand weken, schrobben, en vervolgens nog een maand weken, en daarna weer schrobben hebben de verf aardig laten verdwijnen, maar zo mooi als met de Roco-verf ging, is het nu niet gegaan: vooral in de kieren is er veel verf achtergebleven.
22-9-2009 Zwaailichten en een probleempje...
Van wat plexiglas staf heb ik 2 op zwaailichten gelijkende onderdelen gemaakt. Het grootste probleem was de kleur: ook overdag moeten de zwaailichten een blauwe kleur tonen, in plaats van doorzichtig.
Veel geklooi met CD-markers, paint markers en andere blauwe verfmiddelen leverde niets op. Het bleek vooral van de mate van verdunning af te hangen. Na verschillende pogingen met wat wasbenzine en een potje Revell nummer 52 (donkerblauw)
had ik eindelijk een goede blauwe kleur, die ook nog doorzichtig genoeg was om licht door te laten.
Wat wil het geval: ik schreef al eerder over het 'luik' van het een of ander dat op het dak van de cabine aanwezig is. Daarvoor in de plaats heb ik een stripje styreen gelijmd, maar het probleem: geen enkele lijm houdt.
Ik heb, op secondelijm na, alle lijmen die ik in huis heb uitgeprobeerd: Plastic Weld, Revell Contacta, een tolueenvrije lijm uit de modelbouwzaak... niets houdt. Na elke lijmpoging kan ik het stripje styreen met een penseeltje weer van het dak afduwen, daar het kunststof van de cabine geen enkele neiging toont een verbinding aan te gaan met het andere plastic.
En dus staat de cabine binnenkort nog eens 24 uur op de hiernaast getoonde wijze te wachten tot de lijm uitgehard is.
Na een tijdje te overwegen wat te doen met het luik op het dak, heb ik toch maar de secondelijm ter hand genomen, dat was niet makkelijk, want het moest uiteraard recht en in het midden gelijmd worden, en met secondelijm heb je geen tijd om te corrigeren.
Daarna was het tijd voor verf voor het dak. Ik weet nu weer waarom ik de vorige keer gewacht heb met het aanbrengen van de zwaailicht-steun: het afplakken wordt er aardig door bemoeilijkt, en je dient heel voorzichtig af te plakken, om te voorkomen dat het steuntje afbreekt.
Voor het dak heb ik een mengsel van een aantal druppels Humbrol nummer 79, en een druppel Humbrol nummer 33 gebruikt: dat leverde een kleur op die heel aardig in de buurt komt van het al bestaande grijs van de loc.
Het geel dat ik wil gaan gebruiken is het geel dat in Tamiya spuitbussen 'Chrome Yellow' aanwezig is: ik heb daar ooit wat over gelezen, dat sommige mensen dergelijke spuitbusjes gewoon lek prikken, om de verf op te vangen.
De werkwijze is als volgt: koop een spuitbusje, en laat het een tijdje op zijn kop staan: daarna spuit je het busje op zijn kop geplaatst leeg: op die manier komt er weinig verf uit, en zal daarna alleen het drijfgas uit het ventiel komen.
Blijf dit lang doen, ook al hoor je geen gesis meer. Daarna is het tijd om met een blikopener, of een boortje een gaatje te maken, en de verf op te vangen. De verf bewaar ik in een glazen potje met deksel, speciaal bedoeld voor de airbrush.
Als je de inhoud in het busje al geschud hebt, dan is de verf waarschijnlijk dun genoeg om meteen in de airbrush te gebruiken, maar verdunnen kan je altijd naar smaak doen (niet te letterlijk nemen)
Die onderdeeltjes heb ik daarom eerst in de primer gezet: dat heb ik gewoon met een spuitbus gedaan, maar erg geweldig is dat niet: 99 % van de verf gaat er naast, de overige 1 procent komt terecht op het onderdeel. Een airbrush was mooier geweest, maar een witte primer voor de airbrush heb ik nog niet. Hiernaast 2 van de handgrepen die ik, in mijn enthousiasme, al van de gietboom afgehaald had, en nu dus moeilijk vast te houden zijn om in de primer te zetten.
Voor de hierboven beschreven 'spuitbus-methode' geldt: eens maar nooit meer. Het spul is werkelijk een crime om te verwerken met de airbrush: de druk komt zeer nauw, en verdunnen lukt eigenlijk niet: na een tijdje, of bij teveel verdunnen, lijken de pigmenten zich te scheiden van de al aanwezige verdunner, en blijft er alleen nog maar klonterige rotzooi over, die natuurlijk niet door de airbrush heen komt.
Gesputter van de spuit, druppels die aan de nozzle bleven hangen... en een naald die binnen de kortste keren helemaal onder de verf zit: het schoonmaken van de spuit kost door deze chemische troep ook 3 keer zoveel tijd als met Humbrol verf en wasbenzine als verdunner.
Ondanks dat, is het resultaat toch heel aardig geworden: door de afstand spuit-voorwerp wat groter te maken dan ik gewend ben, bereikten de grove spetters, ontstaan door het sputteren, het model niet, en bleef er alleen een mooi laagje geel achter.
Wat minder goed ging waren de hekjes en handgrepen: bij het plaatsen van deze onderdelen op de huif van de lok bleek ook de primer niet zo goed gehecht aan het plastic, en liet ook deze in schilfers los: ik ga het daarom nog 1 maal proberen met de Vallejo primer: die heb ik al eens gebruikt, maar die was zo aggressief dat het plastic van het model dat er toen aan moest geloven, een week later nog zacht was.
Vanaf de fabriek is deze versie van de 2200 niet voorzien van erg denderende verlichting, al heeft Roco wat dat betreft ergere modellen.
Ondanks dat moesten de gloeilampjes en lichtgeleiders plaatsmaken voor LED's.
Deze operatie heeft eigenlijk 2 redenen: ik wil ook werkende zwaailichten aanbrengen, maar dat niet via de decoder regelen.
Ik wil 2 aparte schakelingetjes bouwen die de LED's volledig 'geïsoleerd' van elkaar aansturen, en daarmee een natuurgetrouw zwaailicht-effect nabootsen (in het echt draaien 2 zwaailichten van hetzelfde type nooit even snel)
Als ik dan toch met printjes bezig was om die schakelingetjes te maken, dan kon ik ook meteen printjes voor de front en sluitseinen maken.
Tezijnertijd komt een apart artikel online over het maken van printjes.
Na het maken van de ontwerpen was het zaak om de boel uit te printen, te 'strijken', te ontdoen van het papier en uiteindelijk te etsen. Hiernaast het resultaat.
Voor een van de IC-busjes is te zien dat er zo weinig koper overbleef dat het busje zelfs niet meer bleef zitten: ik heb het dan ook maar verwijderd. Na deze fout heb ik het ontwerp meteen aangepast.
Misschien valt ook de ontbrekende verbinding tussen de functie-uitgangen en het schakelingetje op: ik heb dat gedaan omdat ik bij het maken van het printje nog niet wist welke uitgang ik daarvoor wou gaan gebruiken.
Overigens is het geen megagroot probleem: door het doorverbinden van 2 contacten op het printje is het rangeersein in een handomdraai een gewoon derde frontsein geworden, zonder enige rangeersein opties.
Zoals ik al eerder schreef over de schilferende verf op de hekjes: de bus Vallejo-primer bleek inderdaad de oplossing te zijn: ik krijg de laag primer nu met geen mogelijkheid meer van de onderdelen af.
Het enige waar tijdens het uitharden van deze verf op gelet moet worden is het feit dat de hekjes recht moeten blijven en geen mogelijkheid moeten hebben om te kunnen buigen: door de primer wordt het plastic behoorlijk week. Als het hekje vervolgens buigt en dan uithardt, krijg je het niet meer terug in de oorspronkelijke vorm.
Het wachten is nu op nummers voor de loc: er zat wel een velletje van Roco bij met nummers, maar die lijken eerder zilverkleurig dan correct grijs: daar ga ik dus andere voor zoeken. Wordt vervolgd!