Een goederenwagon van Lima in revisie Bij de sloop-opkoop elders beschreven op deze site, zat onder andere dit goederenwagentje van Lima: ik vermoed dat het een type 'Gs' betreft, niets meer dan een gesloten goederenwagon. Van het geheel was dit het minst gehavende stuk materieel: slechts 1 'traptrede' en 1 buffer ontbrak: verder was het in redelijke staat. Het enige wat me niet aanstond was het uiterlijk: de wagon was getooid met reclame voor Ovomaltine: een oploskoffie-merk (ze hebben inmiddels nogal wat meer dan alleen maar oploskoffie) Ik kan in mijn herinnering alleen maar bruine goederenwagons herinneren, dus die reclame moest er vanaf. Omdat ook het onderstel een nieuw kleurtje moest krijgen, na reconstructie van een nieuwe trede, moest het geheel eerst uit elkaar. Dat ging niet gemakkelijk worden: het geheel was aan elkaar gelijmd. Bij het met gepast geweld openwrikken van het geheel sneuvelden wat kunststof uitsteeksels van de wagen. Ook die heb ik, met behulp van wat stripjes styreen opnieuw aangezet. Het dak werd vastgehouden door 4 soort 'kleppen' aan elke zijde van de wagen: ooit was het waarschijnlijk de bedoeling dat het dak door het simpelweg indrukken van die kleppen te verwijderen was, maar bij die poging braken de kleppen af. Op zich niet erg: het dak kon er nu in ieder geval af, om een ander kleurtje te krijgen dan het vreemde glanzende metallic grijs. Van styreenplaat van 0,5 mm dik heb ik een nieuwe trede gemaakt: alle lijmverbindingen heb ik gemaakt met Plastic Weld van Plastruct.
Het eerste probleem dat opgelost diende te worden was het kromstaande onderstel: de wielen vielen er spontaan uit, dus heb ik een proef genomen met het 'rechtkoken' ervan. De werkwijze is als volgt: Neem een lasagneschaal, en leg daar het recht te buigen onderdeel in. Kook een hoeveelheid water, zodanig dat het onderdeel volledig onder water ligt. Bij mij dienden de aspotten van het onderstel dichter bij elkaar gebogen te worden, dus heb ik via een tang voorzichtig wat kracht uitgeoefend op de aspotten. Het lijkt me duidelijk dat het gereedschap dat je nodig hebt helemaal afhangt van de vormcorrectie die je toe moet passen. Bij mij was een combinatietang voldoende: de bekken ervan heb ik 'bekleed' met wat kunststof, om zo geen ribbels in het plastic van het onderstel achter te laten. Tevens droeg ik bij deze werkzaamheden een veiligheidsbril: een uitschieter kon anders nog wel eens vervelend uitpakken. Hiernaast ligt het onderstel op te warmen in het zojuist gekookte water:
Toen dat eenmaal gebeurd was, was het dak aan de beurt: terwijl dat ergens lag te wachten op een nieuw kleurtje, mep ik het in een verlies van evenwicht van de kast op de grond... en stap er uiteindelijk op. Resultaat: dak doormidden. Gelukkig bood Plastic Weld van Plastruct uitkomst, en was het dak daarna weer op volle sterkte, iets dat later bewezen zou worden toen het nogmaals doormidden brak: Exemplarisch voor de gigantische kracht van Plastic Weld is het feit dat het dak nu op een andere plek door midden brak, en niet op de eerste breuklijn door midden ging. Na 2 lijmbeurten en schuurwerk was het dak weer klaar voor de airbrush.
In een bui waarin ik dacht het dak niet meer te kunnen repareren, besloot ik zelf een dak te maken van styreenplaat. De ronding wou ik aanbrengen door middel van een beschermhuls die om een PVC buis zat: door het dak aan beide kanten via H-profiel tegen de buis aan te drukken, wat dan weer met tie-wraps gedaan werd, hoopte ik een mooi rond dak te krijgen: opzich is het redelijk gelukt, maar het was moeilijker dan ik dacht: daarnaast had ik toch het originele dak weer aan elkaar gelijmd, dus was het al wat overbodiger.
En na een paar zeer fijne laagjes bruin van Humbrol nr. 133, satijnglans, (wat is een airbrush toch een prachtig apparaat) wordt de Ovomaltine reclame steeds slechter zichtbaar. De wagon staat momenteel in de wachtrij: ik ben een van de 'wandluiken' kwijt: hoe ik dat op ga lossen vergt nog even wat denkwerk... Het onderstel heb ik trouwens ook een nieuw zwart kleurtje gegeven: na het rechtkoken bleef er een witte aanslag achter: ik vermoed dat dat gewoon kalkafzetting was, maar hoe ik ook aan het schrobben en poetsen sloeg, het verdween niet: uiteindelijk ben ik er maar gewoon met de airbrush overheen gegaan, gevuld met zwarte verf uit een oud potje Revell (een potje van 20 jaar oud, zo niet ouder) Op internet wordt veel gewaarschuwd voor het gebruik van oude verf in de airbrush, maar ik heb geen nadelige effecten ondervonden.
16-09-2009: een vervangend 'luik' Eerder schreef ik al over het 'luikprobleem' In het verbouwingsproces was 1 van de luiken verdwenen: ik heb m'n kamer er voor op z'n kop gezet, maar niets kunnen vinden. Dus overwoog ik andere methoden: ingieten in rubber en er van giethars een replica van maken was een optie, maar dat vond ik zonde, omdat ik het onderdeel toch maar 1 keer nodig had, en geen tientallen stuks ging produceren. Zelfbouw van styreen bleek ondoenlijk, dus zocht ik naar een donor-wagon. Bij Model plaza waren een aantal occasions binnengekomen, waaronder een aantal modellen zonder doos. Ik besloot er, zonder dat te weten, een bezoek te brengen, en vond bij de bak met modellen-zonder-doos, een goederenwagon die wel als donor kon dienen voor het zoekgeraakte 'luik'.
Voor 9,95 een wagentje rijker, waar thuis meteen de zaag inging, om er 1 luik uit te zagen: ik zal bekennen dat het luik totaal niet lijkt om de oorspronkelijke die in het Lima model zitten: omdat het wagonnetje echter in m'n fantasie-museumtrein komt te rijden fantaseer ik maar dat de museumorganisatie krap bij kas zit, en goedkoop aan een reserveluik kon komen, dat weliswaar niet hetzelfde was als de oorspronkelijke, maar wel het gat dichtte: ik blij, museumorganisatie De Fantasie blij, goederenwagon bijna klaar. De foto hiernaast verduidelijkt welk 'luik' ik bedoel: links een oorspronkelijk Lima luik, waar er ooit acht van waren, maar nu nog 7 van resteren: rechts het vervangende luik uit de donor.
Na de airbrush klaargezet te hebben voor een spuitbeurt met een klein druppeltje Humbrol nummer 33 (matzwart) en meerdere druppels nummer 79 (matgrijs) (en uiteraard wasbenzine ter verdunning) werden het dak en de luiken van een laatstje laagje verf voorzien. De luiken, die bij een poging het dak van de wagon af te nemen, afbraken en sindsdien als losse stukjes plastic door het leven gaan, moesten even vastgeplakt worden met plakband, om te voorkomen dat de airbrush ze wegblies.
Op de foto hiernaast heb ik de bovenbouw even op het onderstel gezet: de bovenbouw moest nog even een extra laagje bruin krijgen, dat is hiernaast op de foto nog niet gebeurd. Voor een extra totaalbeeld heb ik het dak er ook maar even los opgelegd.
En na de laatste verfnevels en het plaatsen van de luiken, is dit het resultaat. Of het allemaal klopt: ik heb geen flauw idee, het staat wel leuk, zo'n onbestemd goederenwagentje. De donor-wagon heeft naast een luik ook een buffer moeten missen, omdat 1 daarvan bij het Lima-model afgebroken was. Daarnaast heb ik ook het gewicht van het model verhoogd: het oorspronkelijke plaatje metaal, dat slechts 9 gram woog, diende als gewicht voor de wagen: het liep daardoor snel uit de rails bij een miniem hobbeltje. 3 plaatjes blik, die ik aan elkaar soldeerde, en daarna voorzag van 2 gaten van 2,5 mm, en voorzag van M3-schroefdraad, zijn in de bovenbouw geplaatst. De schroeven gaan precies boven de wielen door het onderstel, door het palstic van de bovenbouw, en komen dan uit in het getapte schroefdraad in de plaatjes blik. Met het extra gewicht komt het totaalgewicht op 56 gram: een Roco wagon van precies hetzelfde type weegt 1 gram minder.
De wagon is nu zo goed als af: het enige dat nog rest is het vastlijmen van het dak, en het geheel in een laagje zijdeglans lak hullen. Daarna resteert alleen nog het aanbrengen van koppelingen: van koppelingen heb ik weinig tot geen verstand, dus dat zal nog wel even duren denk ik. Tot die tijd is dit model echter klaar om even op de achtergrond te verdwijnen.