Het model rechtstreeks van de sloop-opkoop: veel verf, veel beschadigingen en vooral gebruikssporen. In het dak zit een gat, en na voorzichtig schuurwerk bleken er nog 2 gaten aanwezig te zijn.
De 2 'bufferbalken' zijn zwaar verbogen, zijn aan de grove kant, en aan beide zijden omgebogen, in een van de fronten zit in het derde frontsein een gat en zo zijn er nog wel wat kleinigheden te noemen.
Technisch was het stel nogal... uh... hoe zal ik het zeggen... vies, ranzig, vol met stof, en ga zo maar even door.
Dus openmaken om het stof en zo te verwijderen. Dat was het plan tenminste. Aan de onderkant zat een schroefje, maar het loshalen daarvan resulteerde alleen in het loslaten van de contact-strippen en ander metaalwerk.
Goed, verder maar eens kijken dan. Ik boog de zijkanten voorzichtig naar buiten, maar het innerlijk viel niet naar buiten. Toen probeerde ik de voor- en achterkant voorzichtig naar buiten te buigen: niets.
Uiteindelijk heb ik het opgegeven, en heb ik hulp gezocht op beneluxspoor.net.
Wat bleek: met het losdraaien van de buffers moest het innerlijk toch echt vrijkomen. Dus met een tangetje voorzichtig de buffers beetgepakt, en een slag naar links gedraaid, waarna ik de buffers verder met de hand los kon draaien, en inderdaad! toen stond het chassis voor me. Wel opletten overigens: met het losdraaien van de buffers valt ook de koppeling eruit, een metalen plaatje om de koppeling op zijn plaats te houden, een stukje verenstaal om de koppeling in het midden te houden, de schortplaat met de 2 'handgrepen' en de blokjes lood.
Toen waren de koolborstels en de collector aan de beurt: de collector viel eigenlijk best mee: ik heb erger ingebrande contactvlakken gezien, maar er kwam met veel alcohol een hele hoop troep vanaf.
Ik kon niet alles wegkrijgen, en heb toen wederom de zilverpoets ter hand genomen. De foto's rechts zijn van voor de alcohol en zilverpoets, en na de zilverpoets... een akelig duidelijk verschil.
- Nieuwe verf (uiteraard)
- Het rooster dat aan de voor (of zo u wilt, achterkant) te vinden is uitsnijden en er een echt rooster voor terugplaatsen
- De meegegoten handgrepen bij de deuren wegsnijden/schuren en vervangen door echte handgrepen
- Diverse handrailingen aan de zijkanten van het locje aanbrengen
- Werkende front en sluitseinen aanbrengen
- De gaten in het dak dichten
- De bufferplaten vervangen door nieuwe (zelfbouw!) exemplaren
- Raamspijlen aanbrengen: die waren oorspronkelijk aanwezig, maar zijn afgebroken
- Ramen aanbrengen: daar moet het locje het nu helemaal zonder mee stellen
- Een van de traptreden repareren, daarvan is er 1 volledig afgebroken
- Niet helemaal vallend onder uiterlijke werkzaamheden, maar wel van toepassing: een andere motor: na een extra schoonmaak bleek 1 of beide motorlagers uitgesleten te zijn, waardoor het geval krijst als een gek boven een bepaalde snelheid, daarnaast steekt het chassis, samen met de motor, uit in het machinistenhuis, wat niet bepaald een fraaie aanblik is
- Dingen die ik hierboven vergeten ben te noemen maar er wel bij horen
Dit schoonmaakmiddel werkt voor sommige soorten verf bijzonder goed: mijn ervaring is inmiddels dat Lima-verf niet van wijken weet wat dit middel betreft. Maar gezien het feit dat ik mij niet voor kan stellen dat de originele (fabrieks) verf nog aanwezig is op dit model, probeerde ik het in de Blue Wonder. (en daarnaast is dit ook geen Lima model)
De Blue Wonder was zijn werking inmiddels verloren: het geheel was te verontreinigd geraakt om verder nog verf te verwijderen. Maar ik kon dat niet hebben, dus heb ik een oude koffiefilterhouder gepakt, een koffiefilter, en een glazen pot, en ben stukje bij beetje de blue wonder in het koffiefilter gaan gieten, in de hoop dat er een wat gezuiverd schoonmaakmiddel over zou blijven.
Het heeft uiteindelijk niet geholpen: de meeste verfdeeltes glipten gewoon door het koffiefilter heen, en wat overbleef was dezelfde bruine vloeistof als voor het 'filteren' (het heeft wel geholpen, maar alleen de grovere delen, die vrij snel naar de bodem zakten, waren uitgefilterd)
Daar de bak weer mee gevuld, kap van het locje erin... en een nacht slapen later: Ongelooflijk! Het schoonmaakmiddel heeft het grootste gedeelte van de verf letterlijk VAN de kap getrokken: ik heb hier nog niets gedaan: niet geborsteld, het bakje heen en weer bewogen... niets.
Met een gutsje waren de klinknagels zo verdwenen.
Ik ben nu bezig met de inbouw van een nieuwe motor, het enige dat ik daar tot nu toe over kan zeggen: het verloopt voorspoedig!
Dus... wordt vervolgd!
31-10-2008 Nieuwe motor bevestigd.
Na veel pas en meetwerk, veel vijlen, boren en andere werkzaamheden, is de nieuwe motor bevestigd aan het chassis van het locje.
De eerste bevestiging bestond uit een gebogen messing profiel, dat onder de aandrijf as doorliep, en dan de motor vasthield met een M2 schroefje. Dit bleek totaal niet sterk genoeg, en verboog bij de eerste testrit.
Na lang wikken en wegen besloot ik te kijken of ik de motor niet vast kon zetten door net onder een van de wiel-assen door te boren, en uiteindelijk volledig door het chassis te boren en zo een mogelijkheid te scheppen de motor vast te schroeven.
Na zeer veel boren, uitvijlen, nogmaals gaten groter boren en weer passen van de motor bleek dat het schroefgat danig ongelukkig zat dat ik het halve chassis weg had moeten zagen wilde ik er ooit een schroefje in kunen monteren.
Uiteindelijk heb ik toen iets bijzonder gewaagds gedaan, en heb ik een nieuw gat IN het chassis van de motor geboord, en daar vervolgens nieuw schroefdraad (M2) in getapt.
Toen was het passen aangebroken en... jawel: ik kon de motor nu muurvast bevestigen aan het chassis.
Inmiddels heb ik ook een van de loodblokjes verzaagd zodat het model ook weer wat gewicht heeft: door de motor-as steun (het stukje dubbelzijdig koper printplaat) pastte een van de blokjes lood niet meer. Dus dat moest verzaagd worden om ruimte te bieden aan het steuntje voor de motor-as.
Gebruik voor het verzagen van een loodblokje geen fijne figuurzaag, maar een gewone metaalzaag: ik dacht dat het, vanwege de zeer fijne tandjes van het figuurzaagje, heel makkelijk zou gaan, maar het leek meer alsof het zaagje uiterst snel 'volliep' met spanen, waardoor ik geen millimeter dieper kwam. Uiteindelijk dus gewoon een juniorzaagje ter hand genomen, en toen was het klusje snel geklaard, en was het locje tenminste weer op een gezond gewicht.
Van die 2 seinen moest er wel 1 gedeeltelijk gereconstrueerd worden: die was door de vorige eigenaar al toegetakeld met een boor, zodoende was de ring die het sein voor moest stellen gedeeltelijk weggeboord, en was ook de 'sierrichel' eronder beschadigd.
Van een stukje messingbuis dat dezelfde diameter heeft als het andere frontsein heb ik een nieuwe lamphouder gemaakt, en het gat iets opgeboord, om het stukje messing buis er goed in te laten passen.
Dat heb ik uiteindelijk vastgezet met secondelijm, en het zit goed vast. De sierrichel eronder heb ik gedeeltelijk weggesneden met een gutsje, en vervangen door een stripje vierkant styreen van 0,5 x 0,5 mm, en dat op de plaats gelijmd van het weggesneden deel.
De schortplaten zijn gemaakt van messing, dat ik gewoon geknipt heb met een huishoudschaar (die dat vast niet zo leuk vind, maar het gaat prima, en beter dan de blikschaar die we hier hebben met 2 flinke bramen in de snijvlakken)
Op de foto is duidelijk te zien dat de koppeling via een gat in de schortplaat naar buiten komt: de oude versie was naar de onderkant toe volledig opengewerkt, maar dat vond ik geen gezicht, dus werden de nieuwe platen dicht: dit maakt het in elkaar zetten van de lok wel iets moeilijker, omdat de buffers ook een metalen plaatje vasthouden dat op zijn beurt de koppeling weer op zijn plek houd.
Het geheel is 'gewoon' gesoldeerd (dus geen hardsolderen) en bestaat uit messingdraad met een diameter van 0,5 mm.
De vertikale stukjes in het midden zijn gebogen onder een hoek die me onbekend is... ik heb gewoon op gevoel gebogen en gekeken of het me beviel (en het beviel me, anders stond die foto hiernaast er niet) De 2 boogjes die het hekwerk iets naar voren uit laten steken hebben allebei een hoek van 45 graden. Om het geheel wat te verstevigen heb ik de messing stukjes op de kruispunten iets ingevijld, zodat de stukjes een beetje in elkaar vallen: dit verhoogt de stevigheid, die toch al niet groot is. Het is dan ook zaak om na het solderen zeer voorzichtig de soldeerklodders weg te vijlen (echt klodders zijn het niet, het is gewoon het overtollige soldeer dat rond de soldeerpunten aanwezig is dat verwijderd moet worden)
| Nieuwe verf (uiteraard) | |
| Het rooster dat aan de voor (of zo u wilt, achterkant) te vinden is uitsnijden en er een echt rooster voor terugplaatsen | Dit staat even op losse schroeven: het lichtprintje zit hier direct achter, dus of dit wel doorgaat is de vraag |
| De meegegoten handgrepen bij de deuren wegsnijden/schuren en vervangen door echte handgrepen | |
| Diverse handrailingen aan de zijkanten van het locje aanbrengen | |
| Werkende front en sluitseinen aanbrengen | Mee bezig. De printjes zijn (wat vorm betreft) klaar. De nieuwe lamphouders (van styreen) zijn ook gereed. |
| De gaten in het dak dichten | Voltooid |
| De bufferplaten vervangen door nieuwe (zelfbouw!) exemplaren | Voltooid |
| Raamspijlen aanbrengen: die waren oorspronkelijk aanwezig, maar zijn afgebroken | |
| Ramen aanbrengen: daar moet het locje het nu helemaal zonder mee stellen | |
| Een van de traptreden repareren, daarvan is er 1 volledig afgebroken | Voltooid: dit zijn overigens 2 traptreden geworden, want een van de andere 3 was zo verbogen dat ook die een nieuw exemplaar van styreen gekregen heeft. |
| Niet helemaal vallend onder uiterlijke werkzaamheden, maar wel van toepassing: een andere motor. | Voltooid |
Zoals misschien al duidelijk was heeft het locje vanuit de fabriek geen front en sluitseinen (of in ieder geval geen opening daarvoor)
Maar een dergelijk opknapgeval kan natuurlijk niet zonder front- en sluitseinen! Dus aan de slag met styreen en wat boortjes, een ponstang (revolvertang) en styreen (0,8 mm dik)
Na veel proeven met het 'knippen' van het styreen met de revolvertang, kwam ik tot de ontdekking dat eerst boren en daarna 'uitknippen' met de revolvertang niet zo'n best idee was: het lastige is namelijk om het al geboorde gaatje zo in het midden mogelijk uit te knippen.
Dus toen ben ik maar eerst gaan knippen, en vervolgens het gaatje gaan boren: maar dat gaat gewoon niet met stukjes styreen met een diameter van 2,5 mm, waar dan ook nog een gat van 1,6 mm in moet, dus terug naar de eerst geprobeerde volgorde: eerst boren, en dan knippen. Bleef alleen het probleem van het in midden krijgen van het gaatje.
Uiteindelijk heb ik de oplossing gevonden door VOOR het boren voorzichtig een afdruk te maken met de revolvertang in het styreen, om vervolgens het gaatje te boren: op deze manier zit de pons al op de juiste plek, en als het gaatje onverhoopt niet helemaal in het midden zit hoef je niet voor niets te knippen (gebeurt uiteindelijk toch, want ook na het knippen blijken er exemplaren te wezen die niet door de zeer kritische 'zit-het-gaatje-wel-in-het-midden-keuring' komen)
Voor diegenen die denken dat ik deze ringetjes dan ook in 1 keer goed gekregen heb: vergeet het maar: een stuk of 30 'uitgeknipte' rondjes zijn er aan voorafgegaan.
De grootste uitdaging zit 'm in het precies boven elkaar krijgen van de lamphouders: in mijn geval zitten de sluitseinen boven de frontseinen, en dienen de ringetjes dus boven elkaar geplaatst te worden. Ook hier geldt weer: uitmeten, passen, uitmeten, passen, uitmeten, kijken of het klopt, voorboren, boren.
|
|
|
|
Stap 1: Plaats het ringetje op een stukje acryl staf van 1,6 mm (styreen of iets anders mag natuurlijk ook, maar acryl is redelijk taai) en als het goed is zit het ringetje er redelijk klemvast op. Steek het stukje staf met ringetje door het gat in de loc. Breng nu wat Revell Contacta lijm aan rond het gat (hoe minder hoe beter, maar iets teveel is niet erg, omdat er toch nog een laag verf overheen gaat) Trek het stukje staf met ringetje zodanig naar achteren dat het ringetje contact maakt met de loc. |
Stap 2: Plaats VOORZICHTIG een vinger op het ringetje dat nog op het stukje staf aanwezig is, en trek met een tangetje het stukje staf zo voorzichtig mogelijk uit het ringetje, en het ringetje zal op precies de juiste plek blijven zitten en goed verlijmd worden met de loc. Veeg het stukje acryl staf zo snel mogelijk schoon van de lijm die er onherroepelijk aangekomen is: je kan het dan overnieuw gebruiken. PAS OP VOOR LIJMVINGERS!!! |
Stap 3: Klaar! Mocht je het ringetje toch wat moeten corrigeren omdat je bijvoorbeeld iets uitschoot bij het terugtrekken van het stukje staf, dan moet je dit snel doen: de Contacta lost het styreen namelijk een beetje op, en gaat daardoor al snel een verbinding aan met het plastic van de lok: als je niet snel genoeg corrigeert zal het ringetje steeds terug 'trekken' naar z'n oorspronkelijke positie. Laat de lijm goed drogen, en een dag later is onderstaand het resultaat: |
Wat volgt? De lichtprintjes! Wordt dus vervolgd!
Het model moet uiteraard wel werkende front en sluitseinen krijgen, dus ben ik met SMD LED's en weerstanden aan de slag gegaan. De frontseinen worden geel, en de sluitseinen (uiteraard) rood.
De verlichting bestaat uit SMD LED's bouwvorm 0603 (een formaat dat ik voor beginners zeker af kan raden) die uiteraard precies op de juiste plek gemonteerd worden: dit vereist wat solderen, kijken of de LED's op de juiste plek zitten en eventueel hersolderen om ze op de juiste plek te krijgen.
De printplaat bestaat uit enkelzijdige printplaat van 0,5 mm dik: dit lijkt heel weinig, maar epoxy-printplaat is ontzettend taai en sterk: na het frezen was ik wel bang dat het printplaatje binnen de kortste keren zou breken, maar dat bleek niet het geval.
De dikte van het printmateriaal is wel zodanig dat het frezen zorgvuldig moet gebeuren: te diep en het printje wordt doormidden gefreesd of wordt te diep gefreesd, waardoor het printje te zwak wordt op de frees-lijnen.
Na een paar minuten werk waren de printjes klaar, en kon het soldeerwerk beginnen.
De printjes heb ik trouwens op maat geknipt met een gewone huishoudschaar: die vind dat vast niet leuk, maar het ging makkelijk.
Goed. Genoeg geneuzel: de printjes voor het bestukken, maar na het frezen uiteraard.
Bovenaan zit (uiteraard) het derde frontsein, onderaan de 2 resterende frontseinen, en boven de 2 onderste frontseinen zijn de sluitseinen te vinden. Controleer na het solderen wel even of alles nog werkt: SMD LED's kunnen heel wat soldeer-mishandeling hebben (dat heb ik inmiddels ondervonden) maar niets is zo vervelend als 1 onderdeeltje los moeten halen omdat je het kapot gesoldeerd hebt (maar zoals ik zei: het is mij nog niet gebeurd, zelfs niet met SMD'tjes die ik 7 seconden lang verhit heb)
De draadjes die je ziet lopen zijn zodanig gekozen dat ze 'voldoen' aan NEM652.
| Nieuwe verf (uiteraard) | |
| Het rooster dat aan de voor (of zo u wilt, achterkant) te vinden is uitsnijden en er een echt rooster voor terugplaatsen | Dit gaat niet door: het lichtprintje zit teveel in de weg: het geheel lichtdicht krijgen was waarschijnlijk ook een hele klus geworden) |
| De meegegoten handgrepen bij de deuren wegsnijden/schuren en vervangen door echte handgrepen | |
| Diverse handrailingen aan de zijkanten van het locje aanbrengen | |
| Raamspijlen aanbrengen: die waren oorspronkelijk aanwezig, maar zijn afgebroken | Even een probleem: ik weet niet hoe ik dit voor elkaar moet krijgen. Ik ben druk doende een oplossing te vinden. |
| Ramen aanbrengen, of beter gezegd: maken, daar moet het locje het nu helemaal zonder mee stellen | Voltooid |
Na een paar testritten op de baan ontdekte ik dat het locje op wissels vaak even haperde: op zich niet gek, want het locje heeft maar 2 assen, en kan daardoor op wissels spanningsloos komen te staan. In mijn geval reed het locje echter na de hapering gewoon weer verder: reed ik terug, dan zag ik vrijwel elke keer een blauwwitte vonk tussen de wielen en de rails.
Na inspectie van het locje bleek de slijtage van het loopvlak van de wielen het probleem te zijn: de wielen zijn schoon (al doet ernaar kijken anders vermoedden) maar aan het loopvlak heb ik niets veranderd.
Dat bleek dan ook hetgene waar aan gewerkt moest worden: het loopvlak moest weer glad worden (in het grootbedrijf heet dit herprofileren)
In het echt wordt dat op een kuilwielenbank gedaan, maar in model wordt dat wat moeilijker.
Waarom zo moeilijk doen zou je denken? Wel, ik heb al eens eerder geprobeerd om de asjes van de wielen te tikken, maar zonder succes, dus ik dacht dat die muurvast zaten.
Vandaag probeerde ik het toch maar opnieuw, en had ik inderdaad succes, en bleek dat ik gewoon veel harder moest rammen...
Toen een motortje gezocht met een as net zo dik als het wiel-asje, en een kroonsteentje van zijn kunststof omhulsel ontdaan.
Ik heb namelijk ooit in een Elektuur of Elex tijdschrift (beide tijdschriften over electronica) een tip gezien om van een motortje een zeer simpel boormachientje te maken, door het kroonsteenblokje als asverbinder te gebruiken. Wel 1 maar: je kan alleen gereedschap inklemmen aan de andere kant van het 'kroonsteentje' met dezelfde diameter als de motor-as, het waarom laat zich wel raden (en voor het geval van niet: teken het eens uit, en je komt er wel achter)
Gebruik bij deze bewerking een veiligheidsbril en zorg dat de werkplek goed verlicht is!
Na lang vijlen had ik van alle wielen bijna het hele loopvlak weer glad. Daarna met schuurpapier korrel 400 de wielen gladder gemaakt (de vijlen zijn grover) en daarna met een zooitje engelengeduld de wielen nog gladder gemaakt met korrel 1600.
Toen dat klusje geklaard weer de welriekende vloeistof die zilverpoets heet ter hand genomen, en bleek er toch nog een grote hoeveelheid troep vanaf te komen.
Daarna de wielen weer schoongemaakt met alcohol, en nu heeft het locje wielen als nieuw: ik heb meteen ook gekeken of beide assen aangedreven kunnen worden, iets wat oorspronkelijk ook zo was, maar ik zie er vanaf. De aandrijving loopt na 1 omwenteling heel even erg stroef, en draait daarna weer soepel, om daarna weer even bijna te stoppen.
Ik heb het probleem niet kunnen vinden, en ik heb de 3 tandwielen die voor de overbrenging van de aandrijving zorgen, gewoon verwijderd. Voor de trekkracht zal het niet bijster veel effect hebben denk ik, want veel meer dan 1 of 2 wagons zal het locje nooit te trekken krijgen.
Hiernaast een vergelijkingsfoto tussen de nog niet bijgewerkte wielen, en de wel bijgewerkte wielen: het schuurpapier korrel 400 en korrel 1600 is hier nog niet aan de bijgewerkte wielen te pas gekomen.
De oplossing hiervoor is natuurlijk de wielen smaller maken, maar hoe, dat weet ik nog niet.
17-2-2010 Raamlijsten en nieuwe wielen
Eindelijk raamlijsten voor dit locje!
Na bijna een heel jaar m'n hoofd gebroken te hebben over dit probleem, kwam ik een week geleden eindelijk op een oplossing: ik was wederom een poging aan het wagen met massief messingdraad, maar dat mislukte zoals al zovele keren gebeurd was.
Gefrustreerd legde ik m'n gereedschap weg... en begon weer eens te overdenken wat dan wel zou werken... Hmmm... ik heb iets soepels nodig... iets flexibels... Wacht eens! Decoderdraad!
Met een satéprikker bracht ik wat secondelijm aan op de raamopening, en drukte daarna met de andere zijde van de prikker voorzichtig het draadje op de juiste plek. Na een tiental seconden zat dit goed vast, en kon ik het volgende stukje doen.
Na ongeveer een half uurtje had ik het eerste raam gedaan, en gingen de volgende ramen steeds makkelijker.
Hiernaast zie je een beginnetje van het eerste raam: op de achtergrond is te zien dat ik ook met een tweede raam bezig was: terwijl het ene raam droogde, kon ik met de andere verder.
Ook de cabinedeur is meegenomen in de raamlijst-operatie, en heeft nu ook een mooie toekomstige rubberen rand.
Hiernaast een bijna volledige raamlijst.
Ondanks dat het een hele aardige oplossing was, zinde de 'opening' tussen de 2 draad-eindjes me niet, vooral niet bij de frontruiten: een gebruiker op het beneluxspoorforum kwam op het geniale idee om daar gewoon ruitenwissers overheen te plaatsen: dan viel het al lang niet meer zo op: alleen als je er langs zou kijken zou je er nog wat van zien.
Hiernaast een gecompleteerde raamlijst: dit was de eerste, die ik verkeerd om plaatste (dat wil zeggen: de 2 draad-einden zaten onderaan, in plaats van bovenaan, waar een ruitenwisser komt)
Ik had er al een decoder aangehangen (een Locpilot V3) en 2 elco's om de decoder over vuile stukken rails te helpen.
Kort gezegd: de wielen waren zo verschrikkelijk slecht, dat de al kleiner bemeten elco (meer ruimte is er simpelweg niet in het locje) het nooit ging redden: voordat deze opgeladen was, had de loc al weer 10 keer stilgestaan.
Ik zocht het probleem in ieder geval in de stroomvoorziening: de contactstrip die tegen de binnenkant van de wielen drukte, was zo goed als aan het einde van zijn leven: niet zo heel gek na een goede 30 jaar.
Van een digirails sleper maakte ik een nieuwe contactstrip, en soldeerde die op een stukje enkelzijdige printplaat.
Daarna was de as-strip aan de beurt: deze drukt in het midden van de as, en gaf, in de oude situatie, hopelijk de stroom door via contact met het beschilderde chassis.
Dat was te onbetrouwbaar. Ik soldeerde er een draadje aan dat ik via een sleufje langs de motor wist weg te werken naar de decoder.
Het rijgedrag ging er weliswaar iets op vooruit, maar ik moest het locje nog steeds met zeer veel handwerk in beweging houden.
Het was duidelijk: De wielen waren gewoon op. Een snelle test met wat extra gewicht leerde dat het geheel minstens een halve kilo moest gaan wegen om een beetje betrouwbaar contact te verkrijgen met de rails.
Ik plaatste een bericht op het beneluxspoorforum, waarin ik zocht naar de assen en wielen van een dergelijk locje. Veel sneller dan ik verwacht had kreeg ik bericht dat iemand die nog wel had liggen (niet zo heel gek, want het locje is vermoedelijk te scharen onder de meest geproduceerde modellen)
Voor het haast symbolische bedrag van 1 euro ontving ik uit Noordeloos in Zuid-Holland een envelop, wederom veel sneller dan ik verwacht had.
De originele assen uitgetikt, en de nieuwe assen en wielen geplaatst: pas toen zag ik dat een van de vervangende wielen een antislipbandje had: dat kon ik niet hebben. De stroomvoorziening is natuurlijk al zeer kritisch, omdat het geheel maar 4 wielen heeft, maar met een antislipbandje, zou de stroomvoorziening voor 1 van de rails uit slechts 1 wiel bestaan: dat zou hoogstwaarschijnlijk de problemen weer doen ontstaan die ik had met de oude wielen.
Van de oude wielen heb ik de beste uitgezocht, en die op de as geplaatst.
Nu was het spannend: zou het rangeerlocje straks echt kunnen gaan rangeren? Of zou het model verbannen worden richting de virtines (die ik niet heb, maar dat terzijde)
Maar nee, zonder enig probleem ging het locje, zelfs zonder z'n 2 blokjes lood, rijden, en kon ik het geheel zonder enige hulp van een mensenhand ook weer om laten keren: met veel plezier heb ik het kleine geval een aantal keer heen en weer laten rijden op de testbaan, zonder dat het locje ook maar 1 keer stil kwam te staan.
Wat vooral opviel tijdens de testritten met de nieuwe wielen was het soepele rijgedrag: in de oude situatie reed het locje met regelmatige horten en stoten, alsof er ergens iets niet centrisch was: ik vermoed dat de tandwielen niet helemaal centrisch op de as zaten, en dat probleem veroorzaakte.
Voor de gein plaatste ik ook de 3 tandwielen terug waardoor het locje weer, zoals oorspronkelijk, op beide assen aangedreven zou worden. Ook dat was geen enkel probleem: zacht zoemend zoefde het schattige hoopje metaal over de rails.
Goed. Technisch is eigenlijk alles klaar, en is het nu wachten op de verflaagjes.
Een overzichtje van de werkzaamheden die er nog te wachten staan: Afgeronde werkzaamheden zijn niet meer in dit lijstje te vinden.
| Nieuwe verf (uiteraard) | |
| De meegegoten handgrepen bij de deuren wegsnijden/schuren en vervangen door echte handgrepen | Handgrepen verwijderd: gaatjes moeten nog geboord worden: plaatsing geschied na voltooien van het schilderwerk |
| Diverse handrailingen aan de zijkanten van het locje aanbrengen | Ik weet het nog niet... het locje oogt straks (denk ik) al vrij druk: na de eerste laag grondverf neem ik hierover waarschijnlijk een beslissing. |
| Ramen aanbrengen, of beter gezegd: maken, daar moet het locje het nu helemaal zonder mee stellen |
In de vorige tabel schreef ik nog dat dit al voltooid was: ik ben de ramen echter kwijtgeraakt. De frontruiten dienen alleen nog op maat gevijld te worden. De zijruiten dienen nog afgetekend te worden |
| Ruitenwissers aanbrengen |
Met enige pijn in het hart heb ik toch afscheid genomen van de sierrichel die rondom op beide huiven aanwezig was: er was simpelweg geen plek om daar dan ook nog handgrepen aan te brengen.
Dat gedaan hebbende, is het geheel in de primer gezet. Daarna was het nog een kwestie van wat plamuur- en schuurwerk, om er volgens nogmaals de primer op los te laten.
Inmiddels ben ik zover dat ik het lokje zou kunnen spuiten, al wil ik nog een proef houden met het afplakken van het bedrijfslogo dat ik aan wil brengen op dit model: of uitsnijden daarvan wel zo'n goed idee is vraag ik me af.
Iets waar ik echt nog niet uit ben is het koppelings-debacle: Neuzende in een bak met koppelingen, zag ik ineens een verlaagde kortkoppeling, die precies bleek te passen in de gaten van het lokje: de messing schortplaat moest er wel voor aangepast worden, want anders kon de koppeling niet bewegen: voordeel is wel dat ik nu beide soorten koppelingen kan plaatsen: de kortkoppeling opzich heeft geen nadelen, de rest van mijn materieelpark wel: het overgrote deel daarvan is nog helemaal niet uitgerust met kortkoppelingen. Maar concreet zijn de zwaailichten en het afplakken van het logo nog de enige 2 zaken die het spuiten in de weg staan.
Na enig wikken en wegen heb ik besloten toch voor de kortkoppeling te kiezen, mede omdat ik er in m'n doos met koppelingen toevallig nog 1 vond.
Op het gebied van het bedrijfslogo is er ook nieuws: het uitsnijden ervan in afplakband kan ik echt vergeten. De vorm is er simpelweg te complex voor.
Ik ga nu kijken hoe ver ik kom door het logo, waar ik goede scans van heb, via de techniek beschreven bij het maken van printjes, over te brengen op messing, en dat vervolgens te etsen.
Vervolgens spuit ik het locje in de juiste kleuren, om het messing plaatje met het logo als een soort sjabloon te gebruiken, en voorzichtig met de airbrush het logo aan te brengen.
Verder heb ik vooral op technisch gebied aan het model gewerkt: De decoder heeft een vast plekje gevonden aan de zijkant van de motor, via een klein beugeltje van messing wordt deze op zijn plek gehouden. Omdat de originele bevestiging van de draadjes, volgens NEM652, teveel ruimte innam, heb ik alle draadjes losgesoldeerd, en direct aan de soldeer-eilandjes voor de 21-polige connector gesoldeerd: voor een stekker is simpelweg geen ruimte.
Verder zijn de richels in de kap, die eerst de loodblokjes op de juiste plaats hielden, en al eerder weggesneden waren en vervangen door iets naar achteren verplaatste stripjes styreen, alsnog volledig verwijderd.
Door eerst de blokjes in de kap te leggen, en vervolgens door het onderstel en in het blokje zelf een gat te boren en er daarna 2 op maat geknipte M2 boutjes van 20 mm lang in te schroeven kunnen de loodblokjes muurvast verbonden worden met de onderbouw, maar nog mooier: door dubbelzijdig plakband aan te brengen op de vlakke kanten kunnen de lichtprintjes meteen mooi bevestigd worden. Via een sleufje in de onderzijde, dat ik in beide blokjes op strategische punten vijlde, vinden de draadjes hun weg verder naar binnen. De draadjes heb ik vastgelijmd met secondenlijm, zodat deze niet klem kunnen komen te zitten, of gaan zwerven door het innerlijk.
Leg het lichtprintje in de kap en wel zodanig dat alle LED's goed voor de gaten zitten. Pak nu het onderstel en beweeg het enigzins schuin naar binnen: duw daarna voorzichtig het loodblokje tegen het printje aan, en als het goed is zit het dan precies op de juiste hoogte vastgeplakt aan het loodblokje.
Daarna het geheel weer uitnemen en het lichtprintje extra aandrukken. Deze werkwijze uiteraard herhalen voor de andere kant: vergeet niet het dan al aangebracht loodblokje weer los te schroeven!
Daarom besloot ik een klein schakelingetje te maken dat die taak zou gaan uitvoeren. Maar, de ruimte is ontzettend beperkt. 2 555 timers bedoeld voor gaatjesprintmontage zouden al snel teveel ruimte in gaan nemen.
Ik besloot een 556 (dubbele 555-timer) te nemen in SMD formaat, en er een klein printje voor te maken.
Aan dat printje waren eigenlijk slechts 2 voorwaarden verbonden: ongeveer zo groot als een decoder, en liefst niet dikker dan ongeveer 4 mm.
Achteraf gezien kon dit printje nog wel enkele millimeters kleiner.
Maar het stak wel uit boven de motor: met het oog op het toekomstige interieur, vond ik dit teveel plaats innemen.
Rechts de eerste toeters: ik heb voor elke kant 1 houder met 2 typhoons bedacht, dat is denk ik wat veel voor zo'n klein lokje, maar dat scharen we dan maar onder Deutsche Gründlichkeit.
De betreffende toeters zijn overigens afkomstig uit een rommelbak van MCH in Hilversum en waarschijnlijk van Roco.
Ik heb ze nog wat verfijnd door er aan de voorzijde met een klein boortje een gaatje in te maken en zo het idee te geven dat de toeter daadwerkelijk diepte heeft.
Wordt vervolgd!
Geen rangeer- of industrielokje is compleet zonder zwaailichten of andere waarschuwingslampen om het wegverkeer te attenderen op een rangerend railvoertuig.
Dit lokje ontkomt daar, zoals al eerder bekend, dus ook niet aan. en krijgt 2 zwaailichten die in een rechte lijn, haaks op de rijrichting op het dak gemonteerd worden.
Eerst was ik van plan de SMD LED's op een stukje messing draad te monteren en het tweede draadje van de LED los door een klein gaatje in het dak naar binnen te voeren.
Omdat dat wel erg kwetsbaar is, besloot ik dat idee maar uit m'n hoofd te zetten. Kort geleden trof ik bij de modelbouwzaak in Amsterdam een schap met profielen van Albion Alloys aan: een merk dat ik nog niet kende. Ik hurkte eens neer, en liet m'n oog over de verschillende verpakkingen glijden.
Ineens bleef ik hangen bij de rekjes met buisjes: zag ik het goed? Ja... ik zag het goed: een verpakking met messing buisjes met de onvoorstelbare buitendiameter van 0,3 mm!
Ik heb een paar maten meegenomen, en heb uiteindelijk voor de zwaailichten voor de buitendiameter van 0,6 mm gekozen: de binnendiameter is 0,4 mm, waar ik dan makkelijk 2 wikkeldraadjes van 0,1 mm door heen kan trekken, om aan de SMD led te bevestigen.
Ik knipte 2 stukjes van ongeveer 6 millimeter lengte. Knippen zul je denken... ja, inderdaad, knippen. Met een zijkniptangetje maakte ik 2 stukjes buis: zaagjes met een vertanding geschikt om dergelijk dun materiaal te verzagen heb ik nog niet in huis.
Door het stukje buis vervolgens voorzichting in een tangetje vast te nemen, en het met het fijngeknepen deel langzaam over fijn schuurpapier (600) heen te halen, maakte ik de 'knipwond' weer open.
Vervolgens boorde ik, na afmeten, zo netjes mogelijk 2 gaatjes in het dak, uiteraard met een diameter van 0,6 millimeter.
Ik duwde het buisje er in, om het vervolgens expres te ver door te duwen: op die manier bracht ik met een klein plat schroevendraaiertje een tipje secondelijm aan, om het buisje vervolgens zo snel mogelijk weer terug te trekken, en te zorgen dat het einde van het buisje gelijk lag met het 'plafond' van het dak aan de binnenkant. Dat was geen gemakkelijk klusje, want het buisje zat sneller vast dan ik verwacht had.
Nadat de lijm een nachtje kon uitharden, was het tijd voor het spuitwerk. Uiteraard begin ik met een lauw sopje ter ontvetting, om het daarna af te spoelen met gewoon water, en het geheel 24 uur te laten drogen.
Om te voorkomen dat de buisjes vol lopen met verf, of nog erger, helemaal dicht zouden kunnen gaan zitten, stop ik er een wikkeldraadje van 0,35 mm dik in, en buig het aan beide zijden om. Dat was nog een enorm tuurwerk! Die buisjes lijken wel steeds kleiner te worden hoe vaker je er naar kijkt.
Hiernaast een foto van 1 messing buisje inclusief het wikkeldraadje: eigenlijk had ik er iets van een luciferkop naast moeten leggen om een beter idee te geven van de afmetingen.
Helaas is dit ook een moeilijke plek om te bereiken met een spuitbus, voor je het weet zitten de delen die meer uitsteken omder de grondverf en heb je lopers te pakken: ik ga dit proberen op te lossen met de airbrush. Ik heb in ieder geval al het geluk dat er voor een deel een blauwe band over heen komt.
Overigens is op meer plekken de grondverf niet geheel dekkend, maar dat betreft steeds de onderkant. Omdat dat toch allemaal een zwarte kleur krijgt, maakt dat niet uit: zwart dekt veel beter dan wit, dus het nog doorschijnende roze is dan geen probleem.
Vervolgens is het tijd voor de volgende kleuren:
De onderkant inclusief de loopvlakken op de loc zelf, wordt, zoals eerder gezegd, zwart.
Als dat gedaan is, is het tijd voor het blauw: dat is een officiële RAL-kleur, maar het nummer ben
ik kwijt, het komt bij mij uit een potje Revell met nummer 57, en is een krachtig diepblauw.
Het blauw wordt gebruikt voor een blauwe band die om de gehele loc heen loopt, en alleen onderbroken wordt voor
het bedrijfslogo en de bedrijfsgegevens, die aan beide zijden aangebracht zullen worden.
Daarnaast wordt de bovenkant van zowel de lange als korte huif blauw, om verblinding van de bestuurder bij fel zonlicht tegen te gaan.
Of het dak ook blauw wordt weet ik nog niet: de rest blijft in ieder geval wit.
Zoals ik de blauwe band nu gepland heb, komt deze precies over de onderste frontsein-houders en de diverse luiken aan de zijkanten te lopen: ik wil het mezelf niet te makkelijk maken.
De zwaailichten worden als allerlaatste aangebracht: dat heeft een groot nadeel, omdat ik dan met een gespoten kap aan de slag moet om de zwaailichten te monteren en van een stekkertje te voorzien.
Het is de bedoeling dat de draadjes van de zwaailichten straks via het plafond naar de schoorsteen geleid worden, en dat ik in de uitsparing daarvan een connector lijm, die dus verbinding maakt op het moment dat ik de kap op de onderbouw plaats: hoe ik dat precies uit ga meten weet ik nog niet.
Wordt vervolgd!
Nadat ik het wit bijgewerkt had, was het tijd om, na 2 dagen uitharding, de bovenbouw van de loc af te plakken en de onderbouw zwart te spuiten.
Ik had wat moeilijkheden met het spuiten opzich: ik krijg steeds meer het idee dat Humbrol verf een wat grotere korrel bezit dan Revell verf, want ondanks dezelfde verdunning kreeg ik het op de normale druk niet door de airbrush heen.
Wat opviel na het spuiten was het gevoel alsof de verf op een van de kopse kanten vloeibaar bleef, zelfs na 24 uur uitharden voelde de verf op een van de kopse kanten nog steeds wat nat aan, ondanks dat ik het model in het 'traditionele' warme sopje had ontvet. Pas na enige keren wist ik waarom: ik had de loc daar het vaakst aangepakt na allerlei werkzaamheden, en ik had overduidelijk niet goed genoeg ontvet. Het was opzich geen ramp, omdat uiteindelijk toch een bufferplaat met hekje die richel zou verbergen.
Nadat er 5 laagjes zwart aangebracht waren was het tijd om het afplakband te verwijderen: helaas bleek daarbij dat het andere merk afplakband wat ik had gebruikt, Tristar, ontzettend veel lijmresten achtergelaten had: ook het Tamiya tape, wat ik toch al aardig vaak gebruikt heb, had hier en daar lijmresten achtergelaten, iets wat ik nog nooit meegemaakt had.
Naast de lijmresten kreeg ik ook het idee alsof de verflaag aangetast was, iets wat ik niet met zekerheid heb kunnen vaststellen.
De resten van het Tristar-band waren echter standvastig: ik kreeg ze niet weg met de genoemde methode.
Een hulpvraag op het beneluxspoorforum leverde niet echt een eenduidig antwoord op: behalve het advies het met water en zeep te proberen, en als dat niet werkte alcohol (spiritus), wasbenzine of terpentine te proberen.
Ik heb alle vier genoemde middelen geprobeerd, helaas zonder resultaat: de lijmresten waren belachelijk hardnekkig.
Op deze manier kan ik ook nog enig plamuurwerk verrichten op de onderbouw: er blijkt nog een forse sleuf aanwezig te zijn die zonder verf amper opvalt.
Wordt vervolgd...