Al het afval verzameluh!: Een goederenwagon opgetrokken uit 'rommel' Deel nummer zoveel uit de sloop-opkoop. Het betreft in dit geval de onderbouw van een goederenwagon, van het merk Rivarossi. De opbouw, ontbreekt, op het remhokje na, geheel... Toch wou ik hier iets leuks van maken. Ik begon eens te denken: een waterwagen voor de stoomlocomotief die ik ook aan het opknappen ben, zou wel een aardige functie voor dit zielige weesje zijn. In de vorm van een ketelwagen zou het geheel dan als extra watervoorraad kunnen dienen voor de ritten met de stoomloc waarbij plaatsen aangedaan wordt waar moeilijk water genomen kan worden. De basis van de ketelwagen vormde niet zo'n groot probleem: een snuffeltocht op de zolder leverde een stuk afval PVC-buis op, dat vrijwel dezelfde diameter had als de meeste ketelwagens die ik ooit gekocht heb. De moeilijkste stukken waren de beide zijkanten van de ketel: waar ging ik in vredesnaam iets bols vandaan halen... Ik heb daar lang m'n hoofd over gebroken, en werkelijk van alles geprobeerd, van styreen verhitten en over een bol voorwerp 'trekken' het afgieten van een ketelwagen in rubber, om er vervolgens een giethars replica van te maken, in de plaatselijke blokker de keukenafdeling minutieus doorzocht op zoek naar iets bols met de juiste afmetingen... allemaal zonder resultaat. Totdat ik ineens een leeg Tamiya spuitbusje zag staan, en het betreffende busje omdraaide... daar was mijn bolle voorwerp!
Stap 1 was het voor de zekerheid echt leegspuiten van het busje: niet voor de verf, maar het drijfgas.
Goed, het busje is nu echt leeg, dus nu kunnen we de onderkant gaan verwijderen. Benodigd: een blikopener en een veiligheidsbril, zodat we, mocht er toch drijfgas opgehoopt zijn blijven zitten, geen verf in de ogen krijgen. Bij het werken met de blikopener: maak de 'halen' zo kort mogelijk: het blik vervormt dan zo min mogelijk, daarnaast ziet het er ook wat netter uit: gezien het feit dat we het blik toch nog kleiner knippen, mag je het laatste argument volledig negeren. Probeer NOOIT, maar dan ook NOOIT, een nog onder druk staande spuitbus te openen: niet alleen loop je een risico op een explosie, het geeft daarnaast een enorme troep (ik heb het voor de grap geprobeerd, en m'n spuitcabine is sinds die dag prachtig geel)
Wat hou je over na het 'blik-openen': Het opengewerkte busje (mag je lekker weggooien, alhoewel het blik, na schoonmaak, best bruikbaar zou kunnen zijn) De uitgesneden onderkant, die we uiteraard moeten bewaren. 2 prachtig ronde, glazen (ik was niet alleen verbaasd over het aantal, maar ook over het materiaal) kogels: doe ermee wat je leuk vind. Het toevoerbuisje dat in de oorspronkeljke functie de verf aanvoerde naar de spuit-opening van de spuitbus: als je een airbrush hebt, kan dit best van pas komen als je een verfbeker wil maken: je kan het slangetje dan gebruiken om de verf mee aan te voeren.
Neem nu het bolle deel, en verwijder de verfresten met wat alcohol of iets dergelijks. Maak het daarna een beetje mooi (dat wil zeggen: buig alles een beetje netjes) Daarna heb ik het stuk PVC buis dat de ketel moet vormen met een van de uiteinden op het metaal geplaatst, en met een permanent stift de omtrek op het metaal afgetekend. En dat ziet er dan zo uit.
Daarna kan je het metaal op maat knippen, dat kan je doen met een blikschaar, maar ik doe dat met een gewone huishoudschaar: die vindt dat vast ni... ok... mijn schaar besloot het met dit zachte, dunne materiaal voor gezien te houden, en met een ferme 'knak' brak een van de handvatten af. Zet bij het knippen trouwens een veiligheidsbril op!
Na het op maat knippen was het zaak de stukjes metaal even bij te werken: de randen waren vlijmscherp. Een plat sleutelvijltje had geen enkele moeite met de bramen. Met een flinke dosis secondelijm werden beide stukken metaal aan het PVC bevestigd: omdat het metaal niet aan de randen vast te houden was (wegens het gevaar van vastplakkende vingers) heb ik een stukje dubbelzijdig plakband op een van m'n vingertoppen geplaatst, en vervolgens het beschermfolie van de andere kleefzijde verwijderd. Daarna met m'n vinger op het stukje metaal gedrukt, en ik kon het veilig op het met secondelijm ingesmeerde PVC plaatsen.
En dan heb je wel een ketel, maar dan moet er natuurlijk nog het nodige bij: ik ben er nog niet helemaal uit of ik de ladders, die ik aan de zijkant van de ketel gepland heb, van messing of plastic maak, en misschien zelfs wel geëtste messing-exemplaren aanschaf: omdat het model op sommige punten toch wat grof oogt, en het slechts een fantasiemodel betreft, denk ik dat geëtste messing ladders er niet zullen komen. Voor een idee van het formaat heb ik er een ladder van Plastruct bij in de buurt gelegd: ik denk dat het toch plastic wordt... Wordt vervolgd!
23:34 11-9-2011: Een bordes! Na veel proberen, en vooral veel mislukkingen, lukte het me eindelijk een bordes te maken voor het mannetje dat de wat ondankbare taak heeft de wagen te vullen of te legen (ik weet niet of een van de twee of beide via de afsluitbare opening in een dergelijke ketelwagen ging) Ik trof bij de modelbouwzaak al een hele tijd terug een plaat met geëtst messing gaas aan, precies het type dat veel voor trap-opgangen en andere zaken waar mensenlijke voeten overheen banjeren gebruikt wordt. Dat leek me, kwa detail, wel leuk om te gebruiken voor het goederenwagentje, dus ik kocht een dergelijke plaat, en begon wat te experimenteren. Het probleem wat meteen al om de hoek kwam kijken: als je dit probeert te solderen op de manier zoals ook electronica gesoldeerd wordt, zuigt het tin zich in de gaatjes, die daardoor dicht komen te zitten. Lijmen kon natuurlijk ook, maar dat vond ik, gezien het materiaal een beetje een laatste redmiddel (het wordt wel gedaan, daar niet van) Ineens kreeg ik een ingeving het eens met het vloeibare soldeertin dat ik ook gebruik voor het solderen van SMD onderdelen te proberen: ik probeerde een zo minimaal mogelijke hoeveelheid op het messing stripje dat ik er aan wou solderen, te plaatsen, en hield de bout erbij. Helaas gebeurde hetzelfde opnieuw: het tin zoog zich in de gaatjes van het gaas, dat daardoor niet meer doorzichtig was.
Ik legde het werkstuk een tijdje aan de kant, en probeerde het laatst opnieuw: de vorige keren had ik de 4 kanten die het opstaande randje moeten vormen, ook los geknipt: dat was een heidens karwei: als het ene stukje net vastzat, liet het wel weer los als je het andere probeerde te monteren. Dit keer besloot ik het slimmer aan te pakken. Allereerst knipte ik een nieuw stukje van het gaas: het eerste stukje was immers 'opgeëxperimenteerd' en knap onbruikbaar. Het stukje gaas meet ongeveer 15 bij 30 mm. Daarna was het tijd voor het opstaandje randje. Van dun messing plaat (0,15 mm) knipte ik een stripje van 1,5 mm breed, en zodanig lang dat ik het volledig om het gaas heen kon 'leggen'.
Toen opnieuw het vloeibare soldeertin erbij gepakt en nu met de achterkant van de bout de andere kant van het messing aangeraakt: op die manier smelt het tin uiteindelijk aan de andere zijde. Door ook nog eens het niet-vertinde deel van de bout te gebruiken en niet de vertinde punt, kan eventuele niet afgestreken tin zich niet aan het messing afzetten: het werkte, en het resultaat was vele malen mooier dan wat ik eerder geprobeerd had. Na een minuut of 10 en heel wat half verbrande vingers verder, was het hiernaast staande werkstukje het resultaat.
En hier moet het bordes uiteindelijk op gemonteerd worden: in het midden van het bordes komt nog een gat voor de vul-opening van de wagen: hoe ik dat ga doen moet ik nog even uitvinden, omdat het messing gaas erg moeilijk boort. Overigens worden de trappen hoogstwaarschijnlijk toch van messing: dit puur vanwege het feit het bordes ook van messing is, en dat natuurlijk makkelijker werkt dan er kunststof aanlijmen. De ladders komen aan de zijkanten: eerst was ik van plan vanaf het 'voetplaatje' met het remmershuisje een ladder naar boven te maken, maar een vrij logische reden om dat niet te doen kwam in me op: de plek waar ik het laddertje eerst gepland had was zodanig dat het rem-mannetje het deurtje van zijn huisje niet meer open kon doen: als ik het laddertje zover mogelijk van het remmershuisje af zou plaatsen, zou hij alsnog op z'n looproute de ladder treffen, met de nodige pijnlijke botsingen van dien. Zodoende komen er toch maar 2 ladders vanaf de zijkanten naar boven, die ik dan ergens aan het bordes soldeer. Wordt vervolgd!