Terwijl ik bezig was het schuim voor station Mengelmoes te versnijden, sneed ik op een gegeven moment mis, wat een schuine snede in het schuim opleverde. Dat bracht me op een idee: als ik in zo'n snede nu eens rijdraad van het faller car system 'leg' en er daarna met gipsplamuur overheen ga?
Dus aan de slag gegaan, en een stuk afval multiplex gezocht, en voordat ik het schuim ging leggen een gat geboord, waar een stopspoel in geplaatst zou worden.
Daarna het draad in stukken geknipt, en, om het 'parcours' niet te saai te maken, aan de andere kant van de 'weg' een kruising gemaakt, waar het voertuig straks van de binnenste naar de buitenste baan gaat, en omgekeerd.
Rechts zie je een detail-opname van de kruising: de soort 'V's die je ziet zijn 'vangdraden' die het magneetje aan de onderkant van het voertuig weer naar de juiste draad loodsen.
Het draad even snel met plakband vastgezet, en het busje er overheen laten rijden: geen probleem, het volgde moeiteloos de draad in het schuim.
Daarna de stopspoel getest: in de handleiding wordt hiervoor een maat van 11 mm tussen de rijdraad en het hart van de stopspoel gerekend, en een spanning van 16 Volt: ook op 12 Volt had het busje geen moeite te stoppen op de juiste plaats.
En dat ziet er dan toch wel leuk uit, zo'n busje dat autonoom zijn weg zoekt.
Overigens wordt in de gebruiksaanwijzing voor het modelleren van de weg aangeraden om de modelleermassa te gebruiken die meegeleverd wordt met de startset, of in modelbouwzaken verkocht wordt: die heb ik echter al eens gebruikt, en muurvuller verschilt niet in geur en kleur, het proces om het mengsel te maken verschilt niet, en het spul is net zo makkelijk op te brengen als modelleermassa. Voor mij dus gewoon muurvuller.
Op de foto is te zien welke delen van de weg al droog zijn: die plekken zijn duidelijk lichter van kleur dan de delen die nog veel vocht bevatten.
Maar helaas bleek dit de doodsteek: bij de kruising ging het steeds mis, en ook in de bocht naar de stopspoel toe koos het busje soms ineens een compleet andere koers. Opschuren van die gedeeltes mocht niet meer baten. Kort hierna heb ik de weg weer gesloopt, en was ik, om eerlijk te zijn, blij dat ik eerst een proefstuk gemaakt heb, voordat ik het op grote schaal toe zou passen op mijn baan. Ik heb ook even ernstig nagedacht over het feit of ik dit systeem wel toe wil passen, want het is veel moeilijker dan ik dacht.
Rechts zie je het eindresultaat: onderaan zie je de twee witte plekken waar ik een poging gewaagd heb het oppervlak bij te schuren.
De weg van isolatieschuim was duidelijk niet zo'n succes: niet alleen reed de bus niet betrouwbaar, de weg was ook veel te kwetsbaar: een schroefje dat per ongeluk op de gipslaag viel kon het wegoppervlak al beschadigen.
Na het idee een tijdje in de koelkast gezet te hebben, ontdekte ik bij de bouwmarkt ineens een hulpstuk voor de Dremel: een kunststof houder maakte van de losse Dremel een simpele bovenfreesmachine.
Allereerst ging ik tot de aankoop van het hulpstuk over: ik had toen nog geen echte Dremel, maar een Hema-kloon van een dergelijk apparaat. Zoals wel te verwachten viel paste het Hema ding niet in het Dremel hulpstuk: nou ja, het paste wel, maar het vergrendelings-schroefdraad verschilde.
Dus nogmaals naar de bouwmarkt getogen, en een Dremel aangeschaft: kort erna ben ik naar de modelbouwzaak geweest om een klein puntig freesje te halen, want een freesje met een diameter van 0,8 mm kon ik bij de bouwmarkt niet krijgen.
De draad klemt enigszins in de gefreesde groef, en blijft daardoor vaak al goed zitten.
Conform de handleiding voerde ik echter toch even een testrit uit door de draad even met stukjes tape vast te plakken (ik heb masking tape van Tamiya gebruikt)
Het busje reed moeiteloos de baan rond, zonder ook maar een keer te 'ontsporen'
Terwijl de tape nog aanwezig was, heb ik een plamuurmes en een tube houtlijm gepakt. De houtlijm klodder je op 1 plek lekker op de baan, en smeer je daarna met een plamuurmes lekker in de groef, zodat de draad hoogstwaarschijnlijk goed vast blijft zitten.
Na het uitharden van het gips begonnen echter de problemen: het busje raakte bij het 'oversteken' van de kruising van de buitenbaan naar de binnenbaan constant het spoor bijster: na intensief schuurwerk (korrel 80) bleek dat de gipslaag op de kruising wel erg dik was. Na korrel 80 het geheel fijner geschuurd met korrel 400, en toen nogmaals getest: Het had niet geholpen: op exact dezelfde plek ontspoorde het busje nog steeds.
Nader onderzoek wees uit dat een van de 'vangdraden' ontbrak: daardoor zocht het busje bij het kruisen van buiten naar binnenbaan als eerste de draad van de binnenbaan VOOR de kruising op, en ontspoorde zodoende.
Na een stukje draad ingelijmd te hebben, was het tijd om te kijken of het geholpen had: zonder enige ontsporing reed het busje nu in beide richtingen over de baan, zonder nu nog te ontsporen bij de kruising.
