December 2017 kreeg, na een eveneens winters begin, een extra winters tintje. Op de 10de wordt sneeuw voorspeld en samen met de wind wordt de situatie zo heftig geacht dat een oranje waarschuwing uitgegeven wordt.

Ik besluit er op uit te trekken (de waarschuwing, dat niet te doen, ten spijt) en wat beelden te maken bij de overweg in het Wormerpad.
Op de heenweg valt het nog mee, het sneeuwt en het waait, maar er is nog wel redelijk zicht. Toch tref ik de overweg aan zoals ik die nog nooit aangetroffen heb: vrijwel volledig ondergesneeuwd!

Ik maak wat videobeelden en merk al snel hoe heftig het waait. Geregeld wordt ik met de videocamera op m'n schouder langzaam over het fietspad geduwd: er is niet gestrooid of geschoven en ik merk nu pas hoe gemakkelijk je gaat glijden als het sneeuwt én hard waait.

Terwijl ik me gelukkig prijs dat er überhaupt nog wat treinen rijden merk ik ook dat de omstandigheden snel slechter worden: de wind neemt, zoals verwacht, wat toe, maar het gaat vooral veel harder sneeuwen. Nadat de - voor mij - laatste trein gepasseerd is en ik de opname stop, hoor ik ineens ritmische voetstappen rechts van mij.

Een hardloper met iets meer ballen dan ik is vrolijk z'n 'ronde' aan het lopen, het beeld is een video-still.

• Veel sneeuw, harde wind, treinen en een hardloper met ballen op 10 dec 2017
  Mijn Youtube-video van het weer op deze dag

Daarna hou ik het écht voor gezien en ga op huis aan. Maar onderweg schuil ik wel een keertje achter een grote elektrakast, omdat de gevoels-temperatuur absoluut niet grappig is en ook het zicht snel afneemt met de invallende schemering.

Eenmaal thuis kan m'n moeder het niet laten een foto van me te nemen. Een telefoonfoto, dus de kwaliteit is beroerd.

Opmaat naar meer op de elfde

Dit zal slechts een voorproefje blijken. Voor de dag erop wordt meer sneeuw en hardere wind verwacht: er staan oranje weerwaarschuwingen uit. Ik fiets al een jaar of 5 naar m'n werk, in weer en wind en de elfde zal dat niet anders zijn.

Ik stop de accu van m'n fotocamera in de lader en prop extra kleding, sjaal én een ruimzicht-veiligheidsbril in m'n tas. Er wordt hevige sneeuwjacht verwacht, dus mij kan, op een onbegaanbaar fietspad of defect aan m'n fiets na, zo nog maar weinig gebeuren.

Ik pomp m'n banden weer op, nadat ik die een dag daarvoor juist voor ongeveer een kwart leeg had laten lopen voor meer grip.

Omdat ik de dag ervoor al merkte dat het fietspad bij vlagen slecht begaanbaar was, ga ik op 11 december via de Zuiderweg in de Wijdewormer. Wat een geweldig plaatje, zo met de sneeuw.

Ik pak m'n fotocamera en kan me dan wel voor m'n kop slaan: de accu zit nog in de lader.
Ik laat het klepje van de camera normaal open staan zodat ik dat onmiddelijk merk als ik 'm pak, maar ben dat dit keer vergeten.

Dan maar een matige foto met m'n telefoon (Nokia N97 Mini) en ik moet meteen opletten dat ik 'm voldoende opgeladen hou mocht ik later nog meer foto's willen nemen.

Moeilijk voor te stellen dat het nog zoveel erger gaat worden. Dat weet ik dan natuurlijk nog niet, maar nu wel.

Op m'n werk...

Begint het rond tien uur te sneeuwen. Ik maak me weinig zorgen en zie het tegen de tijd dat ik naar huis ga wel.

Maar al snel worden de vlokken beduidend dikker en, geheel zoals verwacht, neemt de wind stevig toe. Het zicht wordt echt slecht en ook het verkeer begint er last van te krijgen. Dan valt op de radio in het nieuws van 1 uur ook het W-woord: er is een weeralarm afgekondigd door het KNMI! Stiekem vind ik dat leuk...

Voor verkeersproblemen ben ik minder bang, want met de fiets kun je altijd nog gaan lopen als het echt moet, terwijl je een auto toch ergens kwijt moet én dan moet hopen dat je die plek nog kan bereiken. Maar rond half 3 verandert dat: ik sta op de tweede verdieping van het pand waar ik werk te overleggen met een collega als een van de vertegenwoordigers de trap op komt stormen.

De deur vliegt open...

'Jongens, wegwezen! Nu het nog kan! Het gaat helemaal fout daarbuiten!'. Aan de reactie van mijn collega's te merken vinden we zijn reactie allemaal wat overdreven, maar als hij benadrukt dat de directeur over vier-wielaandrijving beschikt en zelfs hij moeite had om weg te komen, begint bij ons door te dringen dat hij het meent.

Paniekerig beginnen zij die de grootste afstand af moeten leggen op te ruimen en het pand te verlaten. Ook ik besluit niet langer te wachten: het gaat nog erger worden. Ik vrees de elementen zelf niet, maar de invallende duisternis gaat het moeilijk maken.
Dus, goed inpakken en naar buiten. Op de binnenplaats is er weinig aan de hand. Fiets van slot, banden wat leeg laten lopen, veiligheidsbril op. En dan kom ik tussen de gebouwen uit... met de wind vol van rechts.

Potverdomme! Dit doet gewoon pijn! De sneeuw, voor zover die onbedekte huid van m'n gezicht kan treffen, snijdt door de harde wind voor m'n gevoel door alles heen. Even doorbijten dan maar, als ik warm ben, valt het mee. Maar dan besef ik me dat ik straks een aardig gedeelte tegen de wind in moet én 10 kilometer door open veld.

'Dit is gekkenwerk, dit is zelfmoord...' flitst er door m'n hoofd. Na amper 10 meter keer ik om en overweeg m'n opties. Er is een veldbed beschikbaar op m'n werk, dus als het moet kan ik daar overnachten. Eerst een foto. Daarvoor moet ik m'n handschoenen uit doen, want anders kan ik m'n telefoon niet bedienen. Wederom: potverdomme! Wat is het koud! Dit is echt veel erger dan ik had verwacht!
Bibberend maak ik een nogal bewogen foto, waarbij ook sneeuw constant de lens bedekt.

Ik bel vrienden in Westzaan om te vragen of een van hen misschien in de gelegenheid is om mij op te halen en of ik daar kan overnachten. Het begint nu tot me door te dringen: ik ga vandaag niet meer thuiskomen.

Gelukkig, hij is in de buurt en komt mij tegen 3 uur ophalen. Wat volgt is een rit over wegen waarvan praktisch niet meer te zien is wat de rijbaan is. Het is maar goed dat iedereen het rustig aan doet, want elkaar passeren wordt gokken of je niet in de berm belandt.

Het is ook goed dat hij rijdt, want zelfs mét navigatie zou ik het bijzonder moeilijk gehad hebben. Er is net 80 meter zicht, bij vlagen neemt het zicht sterk af en het vele wit maakt oriënteren niet makkelijk.

Onderweg zien we vrachtwagens die vast zitten, besneeuwde hellingen bij verkeerslichten waar stilstaande bestelbussen door de wind beginnen te glijden, fietsers die massaal zijn gaan lopen. En vooral: het sneeuwt zo hard dat je de laag gewoon toe ziet nemen: zelfs op de voorruit van de auto blijft de sneeuw zich verzamelen. Weeralarm waardig!

Gelukkig komen we zonder noemenswaardige problemen aan in Westzaan. We kunnen zelfs boodschappen doen voor het avondmaal. Daarna wordt er een luchtbed, slaapzak en wat kleding voor de nacht geregeld. Dankbaar voor de hulp ga ik slapen en tegelijkertijd voel ik me op dit soort momenten juist heel rustig: het gaat niet zoals het normaal gaat en omdat het echt niet anders kan, moet het maar zoals het wel gaat en die berusting zou ik wel eens vaker willen voelen.

12 december...

Ik wordt heel vroeg in de ochtend naar m'n werk gebracht door m'n helper van de vorige dag, waardoor ik ook vroeger naar huis kan. Ik heb onderweg en bij mijn werk in de buurt al gezien dat de meeste fietspaden onbegaanbaar zijn.

Ik kan op Poelenburg en Weerpad (Zaandam) en Kerkstraat en Kerkbuurt (Oostzaan) echt niet anders dan op de weg fietsen: de wegen zijn gestrooid en geschoven, maar echt alle sneeuw is op de fietspaden of fietsstroken gedumpt. Gelukkig snappen de automobilisten dat ook en wordt er rustig aan gedaan.

Op de tiende merkte ik al dat de sneeuw die hier en daar was blijven liggen op het fietspad onregelmatig geplet en tot verradelijke uitsteeksels bevroren was, waardoor het rijden niet zozeer gevaarlijk als wel irritant was omdat ik volledig door elkaar gerammeld werd, m'n wat leeggelopen banden ten spijt.

Die laag is blijven liggen en nu bedekt door een nieuwe laag verse sneeuw. Ik sla zoals gewoonlijk rechtsaf de Twiskweg in om net na de brug linksaf het Twiske in te rijden. Maar daar krijg ik al heel snel spijt van.

Ik kom vrijwel direct tot stilstand in een laag 'zware' sneeuw van een centimeter of 15. Waar het fietspad ligt is gokken, maar de weinige keren dat het me lukt om te blijven trappen, wordt ik geweldig door elkaar geschud door de onderste, geplette laag sneeuw, wat het ook moeilijk maakt om overeind te blijven.

Kom op, effe doorzetten! Denk ik nog. Maar als ik ongeveer 800 meter heb gehad ben ik bekaf. En ik moet nog 14 kilometer! Omkeren en verder via het Noordeinde? Volgens mij is dat net zo lang als het resterende stuk langs de ringvaart en dan via het bruggetje naar De Haal. Het wordt het laatste.

Ik stap af en ploeter richting de brug die me uiteindelijk bij De Haal zal brengen. Dat is ook niet alles omdat daar heel minimalistisch sneeuw geruimd is (net iets mee dan 1 autobreedte) maar gelukkig houden de automobilisten zich ook daar in.

Gelukkig is het fietspad tussen Oostzaan en Purmerend er beter aan toe. Niet sneeuwvrij, maar lang niet zo slecht als in Oostzaan.

De laatste foto voordat...

Na nog een foto van een oprit naar de boerenerven vanaf de Oostzanerrijweg rij ik door naar huis. Omdat de temperaturen amper onder nul geweest zijn, is het ook snel weer gedaan met de pracht.
Slechts 4 dagen later wordt het echt zacht en is de sneeuw weer gauw vergeten. (nou ja, niet door mij dan)

---