Weerpagina - Winter februari 2018: Net niet schaatsen...
De winter van februari 2018 werd er een om niet te vergeten. De maand verliep gemiddeld gezien koud, maar vooral de laatste paar dagen werden opvallend koud, met lokaal meerdere ijsdagen, zo ook in Purmerend.
Vorst en zelfs ijsdagen
Vanaf de zestiende werd het interessant, met meerdere nachten achter elkaar vorst. Niet heftig, maar in ieder geval voldoende om het water af te koelen. En dat kwam van pas, want vanaf de 26ste werd het echt interessant: de maximumtemperatuur deed geleidelijk aan steeds een stapje terug en in de nachten vroor het nu duidelijk met temperaturen rond -6 en lager.
Vanaf de 26ste kwam de maximumtemperatuur in Purmerend (lokaal gemeten, met tuin-effect) niet boven het vriespunt uit: 3 ijsdagen achter elkaar! Dat was toch wel bijzonder!.
IJs in het Twiske...
Op weg naar m'n werk zag ik hoe menig sloot al dagen dichtgevroren was. Er op gaan staan liet ik nog maar even uit m'n hoofd, maar op de 28ste durfde ik het wel aan.
In Purmerland maak ik de eerste foto. Daarop is goed te zien dat het - in tegenstelling tot andere delen van Nederland - in Noord-Holland amper gesneeuwd heeft, wat echt belangrijk is voor een beetje ijsvloer.
Of nou ja, hier heeft de wind vrij spel gehad. Als ik het Twiske in rij zijn de condities daar toch wat slechter dan ik had verwacht. Menig sloot is bedekt onder een laagje wit wat ik liever niet zie.
Maar al dagenlang ben ik langs een vrij lang stuk van de ringvaart gekomen waar geen sneeuw is blijven liggen omdat de wind er volledig vrij overheen kan blazen.
En al dagenlang verkneukel ik me over het schaatsen op dit stuk: ik denk dat het zo honderd meter de ene kant op en honderd meter de andere kant op is, als het niet meer is.
De Ringvaart lonkt...
Na nog eens een ijsdag kan ik het op de terugweg niet laten. Het waait stevig en ondanks de dubbele handschoenen, muts, sjaal en extra kleding heb ik het koud gekregen.
Dat, samen met de onbedwingbare neiging om uit te vinden of het ijs sterk genoeg is om morgen te gaan schaatsen, doet me afstappen.
Ik haal alles wat niet noodzakelijk is uit m'n zakken en schuifel omgekeerd op handen en voeten naar de kant. Het enige wat hier nog roet in het eten kan gooien is het vele riet. Voor de meer jeugdige lezers: riet houdt erg veel warmte vast en is daardoor een risico wat betreft de sterkte van het ijs.
Ik til m'n rechterhiel op om op een van de witte plekken te 'hakken'. Oef! Die komt aan! Ik had verwacht er doorheen te gaan, maar het ijs geeft geen krimp, zelfs niet op deze zwak ogende plek. Ik wordt wat moediger en begin met m'n hele voet te stampen. Wederom komt dat harder aan dan verwacht als het ijs echt veel harder blijkt dan gedacht.
Dan ga ik gewoon staan en stamp een paar keer goed op en neer. Op de bulderende wind na is er alleen maar doodse stilte. Ik had geklots aan de kanten verwacht, of het 'knetsende' geluid van lagen ijs die langs elkaar schrapen en mogelijk hier en daar wat water op laat spatten, maar het is echt hartstikke dik, stevig ijs.
Ultieme vrijheid!
En tja... hier kan toch echt niets tegenop: ik ga staan en besluit van de spontane vreugdehouding die ik aanneem, een minder spontane foto te maken. Niet alleen omdat ik dit heel erg gemaakte foto's vind, maar in dit geval vooral omdat deze meerdere keren mislukt: het waaide zo hard en het ijs was (wat verwacht je dan) zo glad dat de camera meerdere malen weggeblazen werd.
Dan weet ik het zeker: met nog een nacht vorst en een mogelijke ijsdag daarna te gaan, gaat schaatsen hier helemaal goed komen. Ik leg contact met een vriendin die per trein uit Delft zal komen om na werktijd te gaan schaatsen op dit punt. Ik leg accu's klaar voor 2 lampen zodat we licht hebben in de (eventuele) duisternis, pak de schaatsen van zolder... Ik ben er helemaal klaar voor!
Een dag later...
..word ik wakker met koppijn en een onrustige buik. Ik ontbijt met tegenzin en ga naar m'n werk. Daar neemt de koorts in alle hevigheid toe. Ik wordt rap beroerder, maar blijf denken: volhouden! Als ik 'einde werkdag' maar haal! Dan kan ik altijd nog gaan schaatsen om daarna ziek m'n bed in te gaan... Maar tegen half 10 gaat dat echt niet meer en zit ik hevig bibberend bij een hete radiator.
Daar gáát m'n kans om te schaatsen...